روزی ز تویله الاغی به برون خاست / واندر طلب یونجه سرو پا بیا راست

به راستی سم نظر کرد و چنین گفت/ امروز همه روی صحرا زیر سم ماست

بر دور چو دو کنم از نظر خویش/میبینم اگر یونجه ای اندر ته صحراست

بر سر بارم یکی پشه بجنبد / جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار خری کرد و زتقدیر نترسید/ بنگر که این چرخ جفا پیشه چه بر خاست

ناگاه ز چراگاه یکی سخت الاغی / جفتک ز قضای بد بگشاد براو راست

بر بار الاغ آمد آن جفتک خر دوز / وز روی پشتش به سوی خاک فرو کاست

بارش بیفتاد و بغلتید چو یک خرس / آن گاه پا وسم خویش بگشود از چپ از راست

گفتا این که عجب است زیابو و زقاتر/ این جفتک و تیزی و پریدن از کجا خاست

پشتش نگاه کرد و بار خویش بر او دید/ گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست